چشمت که به شور و شوق مردم می افتد ، با خود میگویی اگر او نرفته بود چه لحظه های خوبی میتوانستم داشته باشم ، اگر من کنارش مانده بودم چه شوقی میتوانست در رگ های زندگی أم جریان داشته باشد...اگر میشد ، اگر می توانست....اگر...اگر...اگر!!!بغض میکنی و عمیق نفس میکشی ، باید این دلتنگی یکجوری راه خودش را پیدا کند و از تو بگریزد...اما نمیشود...جای خالی آدم هایی که از دنیا رفته اند ، جای خالی آنها که نخواستند کنارمان باشند و یک روز کوله بارشان را جمع کردند و رفتند مثل گم کردن یک شی ء با ارزش فراموش نشدنی و ماندگار است... مثل خاطراتی که این روزها جان میگیرند و یکهو توی دلت خالی میشود که آن آدم....آن روز...